De eerste keer dat ik hem zag, was hij net te laat. De week daarna zat hij tegenover mij. We raakten aan de praat. Zo volgden er vele vrijdagen.
Onze gesprekken verdiepten zich; we leerden elkaar kennen, zonder elkaars achternaam te weten.
Na verloop van tijd waren zijn lange haren opeens verdwenen. “Het is warm, mijn hoofd vroeg erom” verklaarde hij.
Na zijn laatste vakantie zag ik hem niet terug.
“U moet wel de reisgenoot van mijn vader zijn”.
Tegenover mij zit een jongere uitgave van de man die mij zo lief is geworden.
“Dit is voor u. Het lag in zijn kluis”.
Ik lees: “Mijn lief, … dankjewel voor zoveel fijne uren”.
Hij heeft me al zijn handgeschreven gedichten nagelaten.
Mooi verhaal, dat perfect in het schrijfthema van deze week zou passen…
@Dirkje Dankjewel. Misschien zaten ze wel in de Qbuzz 😉
Mooi verhaal, Ineke.
@Gerda Dankjewel!
Een mooi verhaal dat straks ook nog binnen het thema tram, bus of vliegtuig zou kunnen passen. 😉
Mooi Ineke. Ik had graag een naam ipv (…) gezien. Maar vind het een fijn rond verhaal.
‘U moet wel …’; voor de lezer is die logica niet meteen te volgen, ook niet wat die tweede ontmoeting mogelijk heeft gemaakt.
@Hay, alles behalve het vliegtuig. 😉
@Inge Dankjewel. Het beletselteken kan veel meer impliceren dan alleen een naam. Het kan een hele brief zijn. De lezer mag dat zelf invullen.
@Fons Een stuk zou niet uitgelegd moeten worden. Of het moet zo onduidelijk zijn geschreven dat bijna niemand het kan volgen.
De tweede ontmoeting zou je kunnen zien als ’toeval’. Daarna volgden er vele vrijdagen. Kennelijk is er tijdens dat eerste gesprek duidelijk geworden dat beiden op vrijdag, op dat tijdstip, dat vervoermiddel gebruikten. Enz.
“U moet wel … “. Dat moet wel, zo leert de logica, een nabestaande van de man zijn waar het in het eerste stuk van het verhaal over gaat.
Die persoon heeft iets bij zich, wat uit een kluis komt. Daar zullen instructies bij hebben gezeten.
Of is dit het niet waar je op doelde?
Naar mijn idee mag er best iets te fantaseren overblijven.
@Ineke
Die vrijdagse vliegtuigen komen er ook nog wel. 😉
Het is op een boot. 😉 Mooi verhaal.
@Ineke, you did it again… Mooi!
@Desiree, dankjewel!
Wat lijkt het mij geweldig als zoiets echt zou gebeuren. Mooi hoor Ineke!
@Boogje, dankjewel. Wel het thema, niet het woord, zelfs geen synoniem. Dat was hier voor mij de uitdaging.
Uit romantische overwegingen schreef ik onderweg nog wel eens met pen, op papier. Gelukkig heeft mijn iPad aan al die valse romantiek definitief een einde gemaakt.
Niettemin gaat er niets boven het krijgen van een handgeschreven gedicht. Je slaat het er toch nooit helemaal uit.
@Gregor, onderweg is het voor mij nog steeds pen en papier. Hoe komt het dat je het “valse romantiek” noemt?
Omdat het schrijven voor mij niet gaat over de manier waarop. Net als de dichter niet onafscheidelijk is van zijn glas rode wijn en de brandende kaars.
@Gregor op die manier
Ontroerend én krachtig. Met zo weinig woorden zoveel kunnen vertellen. Het raakte mij! Dank!