Schrijf mee!
« »

Communicatie

Onbevangen

22 juli 2013 | 120w | hendrike | 6 |

Vlak na de tweede verjaardag van mijn zoon viel er weer een oproep voor de kinderarts op de deurmat. Erg enthousiast was mijn kind niet en ook het geduld om thuis eerst aangekleed te worden kon hij niet echt opbrengen.
Eenmaal bij de kinderarts ging mijn zoon met monsterende blik om de vrouw heen lopen.
“Kom maar,” probeerde ik nog zwakjes.
Hij bekeek haar omvangrijke achterwerk en vroeg:” Heb jij ook ondelbloek aan?”
“Kom maar.” Het bleek onvermijdelijk.
“Zekel wel een hele glote hè?”
De kinderarts bekeek me op denigrerende wijze. Als moeder was ik natuurlijk compleet waardeloos. Maar als ze wist hoeveel wilskracht ik moest opbrengen om mijn lachen te houden dacht ze daar misschien een stuk genuanceerder over.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van hendrike of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

64 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »