Onze pittige dochter van bijna 5 heeft moeite met het woord pyjama. Het wordt meestal uitgesproken als: “Plama”. Ze weet wel hoe het hoort, maar het is veel makkelijker om het zo uit te spreken.
“Help je me even met mijn plama”. Als moeder verbeter ik haar graag en zeg: “Nee het is geen plama, maar…” “PYJAMA” zegt ze dan luid, bijna zuchtend om mijn gezeur.
Gisteren kwam ze heel blij naar beneden. “Kijk mama, ik heb mijn pyjama al aan!!!!” Uiteraard legde ze trots de nadruk op pyjama, want ze zei het toch maar even correct!
“Goed zo” zei ik waarderend, “maar lieve schat, dit is eigenlijk geen pyjama, maar een nachtjapon”.
Ja, sorry meid, kon het niet laten.
Als moeder zijnde is een contaminatie.
@Liedelet, Leuk! Alhoewel ik de laatste zin anders zou formuleren.
Lief! Moet het niet zijn: uit te spreken? En idd dat laatste zinnetje tussen haakjes, is dat tegen je dochter omdat je dit verhaaltje gebruikt? 🙂
Lief en met wat aanpassingen ook goed.
Lief inderdaad. Ik zou in de laatste zin gewoon de haakjes weglaten.
Leuk Liedelet