“Wat ligt ze er mooi bij hè,” fluistert hij.
Geroezemoes van belangstellenden wervelt rondom de ebbenhouten kist met roomkleurig satijn. Omdat ik vlakbij de fluisteraar sta vang ik zijn vraag op, en werp ze als confettisnippers de door rouw bezwangerde lucht in.
Hoezo, ‘ze ligt er mooi bij’?! Ergernis schraapt over onzinnige woorden.
Stil ontzag maakt plaats voor woede, rouw wordt rauw in ruw verstoord
verdriet. Straks is er niks meer van haar ‘er-mooi-bij-liggen’ te zien.
Ik fluister de fluisteraar iets in zijn oor, hij knikt verrast.
Ongezien glippen we achter de zwaar fluwelen gordijnen, en op
het afgesproken teken tillen we haar lichaam uit de kist.
Wij willen straks niets moois begraven.
Clichés leggen het af bij een begrafenis.
@Gerda, een bijzonder stuk! Heel origineel.
Tekenend.
@Gerda, een beetje creepy verhaal. (hou ik van) Ben benieuwd waarom de hoofdpersoon niet iets moois wil begraven.
Ineke, Levja en Desiree, hartelijk dank voor jullie reacties en <3jes.