Schrijf mee!
« »

Communicatie, Liefde, Mensen

Metamorfose

12 januari 2013 | 120w | Hay van den Munckhof | 5 |

Op een vuilnisbelt, in de moordende middagzon, port een klein meisje met een stok in het dampende afval. Af en toe wankelt ze en staat stil. Opgeven kan niet, want haar plastic tas is bijna leeg en honger tovert zwarte vlekken voor haar ogen.
Op zoek naar een plek waar niemand geweest is, beklimt ze de berg.
Halverwege zakt ze tot haar heupen in de stinkende drab en mist de kracht zich te bevrijden. Urenlang schreeuwt ze haar keel schor. Pas als ze stil is, hoort ze een antwoord.
‘Je hoeft niet zo hard te roepen, Juanita,’ klinkt een zilveren stem. ‘Ik hoorde je meteen al.’
Als Juanita’s lichaam gevonden wordt, is men verbaasd over de glimlach op haar lippen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hay van den Munckhof of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

12 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »