Ik voel weer, na een lange tijd
en put daaruit wat moed.
Zoals bij een gebarsten kruik
waar men wat lijm op doet,
zo diep, intens ben ik bewust
van ’t helen van mijn hart.
Ik adem in, die sfeer van rust,
toch ben ik nog verward;
Ik weet dat lijm, zelfs heel egaal,
op het kapotte steen
de kruik echt nooit meer helemaal
zo gaaf maakt als voorheen.
Maar zie, dan breekt de zon er door,
al is ´t maar heel subtiel,
het zet mij op het juiste spoor
en het treft mij in mijn ziel;
Want het gelijmde stuk is sterk
en zal hooguit wat steken,
doch nimmer zal het op die plek
een tweede keer weer breken.
Prachtig stukje poëzie! <3
@gerda hulsebos Dank je wel voor je fijne reactie!
Zo lang ik zelf niet aan de edele dichtkunst doe, onthoud ik mij liever van commentaar. Ik overweeg wel ernstig om mij er de komende jaren ook aan te wagen. Daarom lees ik ze nu vast af en toe. 😉
Toch had ik graag je commentaar gehoord @Hay van den Munckhof Ben normaal niet zo van de rijmende gedichten, maar deze vloog zomaar uit mijn pen. Tegen de tijd dat jij je aan het dichten waag, zou ik het graag eens lezen!
Gedicht spreekt mij aan. De titel vind ik niet pakkend.
Wat een mooie symboliek. En het gedicht loopt heel lekker. Mooi Irma!