Schrijf mee!
« »

Poëzie

Litteken

19 februari 2013 | 120w | Irma Moekestorm | 4 |

Ik voel weer, na een lange tijd
en put daaruit wat moed.
Zoals bij een gebarsten kruik
waar men wat lijm op doet,

zo diep, intens ben ik bewust
van ’t helen van mijn hart.
Ik adem in, die sfeer van rust,
toch ben ik nog verward;

Ik weet dat lijm, zelfs heel egaal,
op het kapotte steen
de kruik echt nooit meer helemaal
zo gaaf maakt als voorheen.

Maar zie, dan breekt de zon er door,
al is ´t maar heel subtiel,
het zet mij op het juiste spoor
en het treft mij in mijn ziel;

Want het gelijmde stuk is sterk
en zal hooguit wat steken,
doch nimmer zal het op die plek
een tweede keer weer breken.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Irma Moekestorm of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »