Ze is nog geen veertig, ze heeft een vriend en een baan.
Ze vertelt dat ze bij een psychologe loopt: ze wil namelijk geen kinderen.
Haar moeder knikt begrijpend als ze dat naar voren brengt.
Maar de vader ontsteekt in woede, slaat met zijn vuist op tafel en zegt dat hij kleinkinderen wil.
Er springen tranen in haar ogen, het leed van heel haar leven is vloeibaar.
De oude man zegt nors dat ze beter weg kan gaan in plaats van alsmaar om begrip te vragen.
Haar moeder loopt mee naar de auto, ze zwijgen en omarmen elkaar even.
Onderweg vertroebelen de tranen het zicht.
Het sirenebericht van de ambulance aan hem is duidelijk: “Geen kinderen meer om te slaan.”
@Gavi. Een wrang verhaal. Goed geschreven, maar de laatste zin is erg onwaarschijnlijk door ‘bericht van een ambulance’.
Ik zou zelf iets schrijven als:
Het sirenebericht van de ambulance aan hem is duidelijk: “Geen kinderen meer om te slaan.’
Pakkend.
Je hebt gelijk @JelStein, ik was er zelf ook niet gelukkig mee, ik verander het….