Achter onze villa hebben wij een gigantische moestuin. Sergio, mijn man, plukt daar dagelijks zijn verse groenten. Voor zijn restaurant.
Soms kijk ik stiekem vanuit ons slaapkamerraam naar hem en voel me dan tekort schieten. Met teder zachte hand koost hij de aardbeitjes en poetst hij de pompoenen. Devotie, dat is wat ik zie. Nog nooit heb ik hem zo naar mij zien kijken. Ik mis dat.
Ik heb mezelf al ooit in een aardbeienkostuumpje gehesen, kersen om mijn oren gehangen, cherrytomaatjes op mijn tepels geplakt. Werkte niet. Hij is altijd moe.
In bed is het bij ons komkommertijd. Komkommertijd…? Met grote passen ren ik naar buiten.
‘Sergio?’
‘Ja?’
‘Hoe lang duurt het voordat deze prachtige jongens wat groter zijn?’
« November 1916
Moest u in »
« November 1916 Moest u in »
Communicatie
Komkommertijd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Desiree Felen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
15 reacties
Reageren
« November 1916 Moest u in »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Desiree <3 Zorg dat je niet verkommert
@Jelle, gelukkig is het fictie 🙂
hahaha, wat een leuk stukje, @Desiree!
<3
@Gerda, 🙂 Dank je wel
Geweldig stukje, een roman in 120w.
@Fons, Hee, dat is een tijdje geleden. Dank je.
Heel mooi stukje <3
Een knaller @Desiree
Wat een verrassend stukje, eerst weemoedig, dan de draai naar humor. Onverwachte wending, leuk! De zinnen zijn ook zo mooi geschreven (hij koost de aardbeien <3)
Echt grappig.
Leuk stukje met en vleugje humor.
Haha, sterk stuk Desiree! Zit inderdaad alles in, drama humor. Mooi 🙂
@allemaal, Yeaahhh…super! Mijn topscore. Bedankt allemaal!
@Desiree, een geweldig verhaal! Prachtig geschreven binnen het thema en wel vanuit een bijzonder invalshoek.
@Ineke, dank je wel.