Een bleke nerveuze vrouw laat me binnen en toont me de kamer, keuken met kelder, drie slaapkamers. Het is een mooi huis.
Intens verdriet maken haar ogen tot donkere poelen terwijl ze vertelt: ‘Dit huis is van mijn ouders geweest. We zouden er zelf graag in gaan wonen, maar kregen geen kans. Het huis werd onderhands geveild nadat moeder als laatste was overleden. Een stroman kocht het voor een hoger bedrag dan wij konden betalen en verkocht het voor een nog hoger bedrag door.’
Nu moet het worden ontruimd.
Ik voel me ineens ‘ongeletterd’ als opkoper die reageerde op haar rubrieksadvertentie in de streekkrant: ‘Complete inboedel te koop.’
Het grote leed achter zo’n kleine advertentie staat niet in de krant.
Ook in de kleine rubriekjes zijn de achtergronden kenmerkend.
Mooi stukje. Alleen de zin ‘Intens verdriet …’ vind ik te zeer doorschieten naar het melodramatische.
Kun je vinden, maar ik was er zelf bij, ik was de opkoper,
en heb het verhaal niet aangedikt.Je ouders verliezen (kort na elkaar) en het ouderlijk huis wat je graag had willen houden, lijkt me genoeg voor intens verdriet…
@Hay > bovenstaande reacie
Zoals je het beschrijft kan ik heel goed begrijpen dat mijn opmerking over die zin bij jou verkeerd viel.
@Hay, dank je. Niet alles in het leven valt in de rubriek ‚Fictie’
Nee, natuurlijk niet. Maar als je iets publiceert, of het nu fictie of nonfictie is, hoor je open te staan voor eerlijke kritiek op de vorm waarin je het giet. Je hoeft het er absoluut niet mee eens te zijn, maar het geeft naar mijn bescheiden mening geen pas er geïrriteerd en emotioneel op te reageren.
Ik neem de moeite veel stukjes van anderen te lezen en er commentaar op te geven. Naar aanleiding van jouw reactie ga ik nog eens nadenken over de vraag of ik die tijd niet beter in mijn eigen schrijfsels kan gaan steken.
@ Hay
m.i. schiet jij nu door met je reactie.
Mijn aanvullende info was beslist niet geïrriteerd of emotioneel.
Als jij dat zo hebt opgevat dan zij het zo.
De vorm waarin ik dit goot was precies zoals het moest zijn,
anders had ik wel wat met jouw opmerking gedaan.
vr gr gerda
We begrijpen elkaar weer niet goed. Dat ‘geïrriteerd en emorioneel’ proefde ik inderdaad enkel in je eerste reactie. Ik had en heb daar begrip voor nu je hebt verteld hoe je stukje ontstaan is. De laatste zin uit je tweede reactie stoorde mij echter, omdat je daarmee laat blijken de bedoeling van mijn commentaar naast je neer te leggen. Nu zeg je weer ‘De vorm waarin ik dat goot was precies zoals het moest zijn’. Als je dat zo absoluut stelt, hebben opmerkingen geen zin meer. Je moet een discussie over de vorm, hoe lastig dat soms ook kan zijn, los kunnen zien van de inhoud.
@Hay.
Dan praten we blijkbaar langs elkaar heen.
Ook dat kan wel eens gebeuren.
Laten we er maar geen punt van maken,
fijne dag gewenst,
vr gr gerda
Ach, mails, chatberichten etc zijn niet altijd de meest geschikte media voor zo’n discussie. In een gewoon gesprek met een kopje koffie of zo zouden we er waarschijnlijk binnen vijf minuten uit zijn. 😉
@Hay
Daar kon je wel eens gelijk in hebben 😉