Na een half uur rijden in de woestijn stapten we van de kamelen af en vroeg Mo iedereen om op een zandduin te gaan zitten. Een mooi moment om even iets uit onze flesjes water te drinken. Toen iedereen was verzameld ging Mo, voor ons totaal onverwachts, ons verhaal van vier jaar geleden vertellen, waarbij de stilte die in de groep viel bijna voelbaar werd. Mo verzocht tot slot aan iedereen om een minuut stilte speciaal voor Jordy, terwijl de zon als een gloeiende oranje bal langzaam achter de horizon in de Sahara verdween. Het zijn momenten waar we nog steeds kippenvel van kunnen krijgen. De stilte, rust en ondergaande zon maakten een bijzonder diepe indruk en vergeten we nooit.



Beste Angela, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie