De parkeermeter loopt bijna af. Om tijd te besparen, lopen we door het meest ambachtelijke straatje van Alkmaar, de Achterdam. Onze twee dochtertjes kunnen onze ferme passen amper bijbenen, zodat we ons tempo vertragen.
‘Hè schat, kom je eens een keertje langs?’ galmt het over de straatstenen. ‘Je bent altijd welkom, hoor!’ roept een ander.
‘Wat heeft papa veel vriendinnen,’ zegt mijn jongste dochtertje.
‘Ja, waarom gaan we niet even naar binnen,’ zeurt mijn oudste.
‘Dat gaat niet,’ zegt mijn man. ‘Als je naar binnen wilt, moet je entree betalen. Net zoals bij de Efteling.’
‘Daar kopen ze dan vast kleren van, pap. Het is toch vet zielig dat ze zo weinig aan hebben?’
Deze vraag parkeren we maar even…


@geertje heerlijk onschuldig
Leuk Geertje; ik vraag me wel af of de bewuste dames een man aanspreken die met vrouw en dochtertjes langskomt, maar de dialoog is in ieder geval geestig.
Nog maar een extra muntje in de parkeermeter dan…. 🙂
@Geertje, hahahaa, ja leg dat maar eens uit…
Geestig!
Hoi @José Dit is een ervaringsverhaal, dus ja! De dames van plezier lieten zich niet weerhouden. Later hebben we er vreselijk om moeten lachen.
@Geertje, mooi verhaal en goed geschreven.
– galmt er over de straatstenen
Ik zou denken: galmt het.
Humoristisch!
@Ineke. Heb er ‘het’ van gemaakt. Anders had ik iets moeten verzinnen zoals: ‘Er ruist langs de wolken’ 😉
Dank voor je input!
@Geertje, precies die zin had ik in gedachten 😉 Daar is “er” een voorlopig onderwerp, later in de zin volgt dan het echte onderwerp: een lieflijke naam. Ik vind dit een erg leuk stuk!
Hoi Ineke Grappig dat jij dezelfde zin in gedachten had. Dank dat je het een leuk stukje vindt.
De realiteit is vaak leuker dan alles wat je kunt bedenken. 😉