Hij wilde zo graag kijken. Maar dat zou zonde zijn. Zonde van al zijn ontberingen. Van zijn zoektocht en van zijn mooie spel. De duisterling had het duidelijk gezegd, de tranen nog in zijn ogen van ontroering:’Gaat heen en zij zal u volgen. Maar kijk niet achterom!! Want dan zal zij hierheen weer moeten keren en is zij voor eeuwig van mij.’ Maar ze was zo mooi. En hij had haar al zo lang niet gezien! Zou ze veranderd zijn? Hij wilde het zo graag weten. Zijn schreden werden langzamer en hij spitste zijn oren. Zou ze vlak achter hem lopen? Hij kon zich niet langer beheersen. Snel draaide hij zijn hoofd om. De wapperende haren verdwenen in de duisternis.


@Leen Dit stuk ervaar ik als beter geschreven dan je stuk van gisteren.
@Ineke Dank je! In welk opzicht? Taalfouten of sfeer?
@Leen Je eerste stuk is vooral een emo-stuk, waarbij gevoelens worden ingevuld voor een ander.
@Leen, leuk mysterieus verhaal. Soms verdient een zin het om op een nieuwe regel te beginnen.
@Desiree, bedankt!!