Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

In de bonen

19 juni 2013 | 120w | Hadeke | 14 |

Al vijfentwintig jaar stap ik iedere werkdag in de kleine ruimte, vanwaaruit ik de trein in beweging zet en de wagons naar het juiste station dirigeer. Ik geniet ervan. Het is een afwisselend beroep met een afwisselend zicht op de wereld.
Toch is het niet altijd feest. Elke rit blijf ik de rails scherp in de gaten houden. Bang voor mensen die zich voor de trein willen werpen. We hebben goede nazorg, maar drie incidenten hebben hun sporen achtergelaten.
Terwijl ik de locomotief door de regen voort laat ploegen, valt mijn blik op de moestuin onderaan de spoordijk. Een vrouw rent met haar armen breeduit zwaaiend uit een schuurtje.
Ik open mijn raam en zwaai terug.
Het leven is mooi.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »