Hij had een kleine moestuin onderaan de spoordijk. Het regende, daarom was hij in zijn schuurtje gaan zitten. Net nadat hij vanuit zijn thermoskan een kopje koffie had ingeschonken zag hij een vrouw vanaf de andere zijde de spoordijk opklauteren. Op het spoor bleef zij staan.
“Hé, kijk uit, er kan zo een trein aankomen!” riep hij naar haar.
“Ja, dat is nou net de bedoeling, ik zie het niet meer zitten,” schreeuwde de vrouw terug.
”Kom er af, dan praten we wat”.
Na veel argumenteren kwam de vrouw het spoor af en ging naast hem op het bankje zitten. Toen ze de koffie op had, zei ze: “Bedankt, nu moet ik echt gaan, de trein komt er zo aan.”
In aanzet leuk, maar de slotzin valt naar mijn smaak te plots uit de lucht, te amerikaanse filmerig zoet.
Kun je er niet beter een lugubere twist aan geven?
So, dat liep snel goed af 😉 Inderdaad wat al te plotseling. Hier nog een stem voor een verrassende twist aan het eind!
@Mas, een leuk verhaal. Ben het wel met bovenstaand commentaar eens. Een snel einde. Wel origineel.
Ik wilde er een prachtig einde aan maken, maar opeens waren de woorden op. Deze paste nog precies tot 120. Maar ik doe mijn best
En zo kan je met koffie iemand weer op de rails zetten.
@Anne @Inge @Desiree @Levja Het liep toch iets anders af!
Kijk zo kom je nog eens graag op de koffie <3
Een open einde. Maar of nu ook lang & gelukkig?
@Levja tja, dat weet ik niet: open einde hè 😉
Ah, dat kan alle kanten op eindigen… Vervolg? 🙂
@Mas Alle ingrediënten voor een goed verhaal lijken aanwezig te zijn, maar het werd helaas geen goed verhaal. En dat je maar 120 woorden hebt, mag dan niet als excuus gebruikt worden.
Het einde is kennelijk veranderd, zo ook de titel.
– Net nadat hij vanuit zijn thermoskan een kopje koffie had ingeschonken
Als je dan toch woorden tekort komt, dan heb je hier een schrapkans. Zoals het er staat, lijkt het alsof hij in de thermoskan zat en van daaruit koffie inschonk.
Alternatief: Terwijl hij zijn koffie dronk. Qua aantal woorden scheelt dat een slok op een borrel.
– zag hij een vrouw vanaf de andere zijde de spoordijk opklauteren.
Dat kan alleen als de spoordijk doorzichtig is.
– vanaf de andere zijde
Zou best geschrapt kunnen worden.
– Na veel argumenteren kwam de vrouw het spoor af en ging naast hem op het bankje zitten. Toen ze de koffie op had, zei ze: “Bedankt, nu moet ik echt gaan, de trein komt er zo aan.”
Dat is een flauw einde. En ook niet erg geloofwaardig.
Och @Ineke als je eens wist wat ik allemaal al geschrapt hebt… Natuurlijk kan er nog meer weg, maar het sfeerbeeld moet overeind blijven. De man zit daar zo rustig en heeft niets aan zijn hoofd, alleen even de regen en zijn kopje koffie (hij zit overigens niet in zijn thermoskan). Dan ziet hij opeens die vrouw, die moeite heeft het spoor op te komen, eerst haar hoofd, dan de rest. Het eerste einde was: En toen leefden ze nog lang en gelukkig: Sprookje, maar dat was flauw. Nu was ze blij met de koffie, vlak voordat ze toch maar voor de aansnellende trein zou gaan staan, ze zag het echt niet meer zitten, dus vandaar Anti-sprookje. Ik geloofde dit…
@Mas De sfeer weet je te tekenen, maar de handelingen in het verhaal, met name het laatste deel, komen niet erg geloofwaardig over. Ook niet verrassend. Spannender zou het zijn wanneer zou blijken dat het een dood spoor was, of dat er maar één trein per dag langskomt. Gevuld met gevaarlijke stoffen. Dan kiest die vrouw vast wel een ander traject.
Ik vind her einde juist prachtig, want het is een heel gebruikelijke uitspraak, maar door t feit fdat ze wil(de) springen, krijgt het een dubbele betekenis.
@Mas, ik vind dit einde v h verhaal ook leuk,
juist door z.n eenvoud versterkt het de tragedie.
@bikkeltje @Gerda inderdaad zo is het bedoeld. Het is tragisch en traag tegelijk. Een korte film. De man zal het naderhand ook haast niet geloven dat hij dit heeft meegemaakt.
Maar erg leuk dat er zo verschillend wordt gereageerd. Ik maak dat met poëzie ook vaak mee.
Mooi einde, ik snap de poeha hierom niet. Lekker dubbelzinnig toch? Precies goed!