Daar in dat huis ben ik geboren, al heel lang geleden. Ik was een mooie meid en dol op mannen, vooral op mannen in een uniform. Ik kon heel goed dansen en werd daarmee wereldberoemd.
Toen kwam die oorlog en ineens vertrouwden de Fransen me niet. Ze dachten ten onrechte dat ik een spionne was. Zo ben ik onschuldig ter dood gebracht.
Nu ben ik een beeld en sta ik voor een huis in Leeuwarden. Dat is verwoest, net als ikzelf bijna een eeuw geleden. Het vuur sloeg opnieuw toe.
Mijn troost is dat ik een levende legende zal blijven: als mannenverslindster, als het meisje uit Leeuwarden dat Grietje heette, maar zich Mata Hari noemde.
Hier blijf ik altijd staan!
Hele mooie ode aan Mata Hari.
Leuk geschreven @Jose
Originele invalshoek José.
Kort en krachtig levensverhaal. Goed gedaan.
“Hier blijf ik altijd staan!” vind ik als afsluitende zin niet zo gelukkig. Je hebt het daar immers niet meer over het beeld in Leeuwarden. “Zo blijf ik altijd bestaan!” of iets dergelijks past denk ik beter bij die andere betekenis van beeld.
Nu ik het nog eens lees, ga ik toch denken dat Mata Hari’s beeld de brand ongeschonden heeft doorstaan. In dat geval moet je mijn opmerking maar gauw ‘deleten’. 😉
@Jose leuk stukje <3 Ook al weten we nog steeds de waarheid niet. Wagenaar schrijft in 1964 eerst dat ze onschuldig is en lang daarna (1976) dat ze toch een spionne geweest zou zijn.
Dank, G.J. ik ga maar van haar onschuld uit, maar ze blijft hoe dan ook een raadsel en het waren vooral de oorlogsomstandigheden waardoor tot het fusilleren kon komen. In tijden van oorlog is de waarheid het eerste slachtoffer.