Ze zit met haar moeder naast zich in afwachting van wat ik ga zeggen. Buiten slaat de regen in striemen tegen het raam. Ik poets mijn bril, wetend dat mijn woorden hard zullen aankomen. Op zulke momenten heb ik een hekel aan mijzelf.
“Uw dochter lijdt aan schizofrenie.”
Ik hoop dat het neutraal klinkt. De psychologen hebben me geleerd niet om de brij heen te draaien. De reactie verloopt via een vast patroon. Altijd. Eerst gaat de ontvanger van slecht nieuws over de rooie. Dan is-ie niet voor rede vatbaar, dus ik heb geleerd de onderbouwing uit te stellen tot een volgend gesprek, wanneer de woede verbijstering is geworden. De regen verandert in hagel. Hagelslag, noemde mijn zusje het altijd.
« Mc Backpack
Als donder bij. . . »
« Mc Backpack Als donder bij. . . »
Communicatie, Maatschappij, Mensen
Hard en pijnlijk
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
19 reacties
Reageren
« Mc Backpack Als donder bij. . . »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Leonardo, een betrokken stukje, een mooie slotzin.
@Desiree Felen
Dank je. Ik heb een zwak voor Geertje Paaij’s Missie…
@Leonardo Op mij komt dit verhaal bijzonder ongeloofwaardig over. En dan wordt de hagelslag er ook nog bijgesleept.
Boosheid is overigens doorgaans niet de eerste reactie.
Je kunt betrokken zijn bij een onderwerp, maar het moet dan wel kloppen.
@Leonardo Heel aardig van je, jouw zwakte 😉 Meestal is de dochter of zoon totaal niet in afwachting van de diagnose. Zal ze worst zijn. Psychiaters nemen amper “schizofrenie” in de mond, is nogal beladen. Daar doen ze dik 2 jaar over en al die tijd is het kind meestal totaal de weg kwijt. En ouders zijn dan vaak “dolblij” met diagnose: eindelijk iemand die snapt dat er iets ernstigs aan de hand is in plaats van dat ze worden neergezet als opvoedkundige klunzen en/of kinderen uit sociaal zwakke milieus.
Ik zou zeggen: lees mijn boek en dan begrijp je heel veel…
@Ineke
Hoe weet jij dat boosheid niet de eerste reactie is?
Heb je weleens van slagregens gehoord?
@Geertje
Het stuk is geschreven vanuit de POV van de psych. Ik zeg nergens hoe lang is verlopen tussen onderzoek en diagnose…
@Leonardo Snap ik, dochterlief had niet ten tonele moeten verschijnen. Dit soort gesprekken zijn altijd één op één en later komt dan dochter erbij om wantrouwen, van haar als patiënt, te voorkomen. Enfin, genoeg hierover. Ik ben geen psychiater en heb erg weinig tijd. Nu snel verder met mijn research voor nieuw boek. Fijne avond iedereen!
@Leonardo Je mag hopen dat de meeste psychiaters het er beter vanaf brengen.
@Leonardo Wat je vraag betreft: Het doet er niet zo toe hoe het komt dat lezers over bepaalde kennis beschikken. Veel belangrijker is het, dat de schrijver, wanneer die in de huid kruipt van een ander, beschikt over deze kennis (gerelateerd aan het geschreven).
Nu hoef je geen volleerd psychiater te zijn om zo een stukje te kunnen schrijven, maar je moet wel weten hoe het er in zo een situatie aan toe gaat.
Anders val je onherroepelijk door de mand.
Wat geen ramp is.
Mooi perspectief.
Ik vind de hagelslag er ook onnodig bijgesleept.
Maar wel goed zo’n situatie vanuit het andere oogpunt beschreven.
@Ineke Wolf. Interessant dat je meent te weten hoe iemand reageert en dit als absolute waarheid propageert.
@Inge Hulsker. Slagregen als metafoor voor de harde boodschap die transformeert in slaghagel (maar hagelslag als de dreun van hagel vind ik treffender, omdat dan de slag centraal staat) als metafoor voor een pijnlijke boodschap is inderdaad te subtiel voor zulke ultrakorte verhalen. Ik zal het nooit meer doen.
@Leonardo Jouw verhaal heb ik divers keren gelezen voordat ik erop reageerde. Ik vond, en vind het nog steeds, een vreemd verhaal. Het komt niet overeen met de werkelijkheid, zeker niet met de werkelijk zoals ik die ken. Het is niet zo dat het niet klopt omdat het niet binnen mijn werkelijkheid past. Het klopt vooral niet omdat het niet past bij mijn eigen ervaringen. Ook niet bij mijn opleiding.
Eerst vroeg ik mij af wie die ik dan moest zijn. Naar mijn idee (lees op grond van kennis en ervaring) kon dat geen psychiater zijn, maar dat geef je juist wel aan in een reactie.
Toen vond ik het stuk nog vreemder dan ik het al vond.
Jij schrijft: “Op zulke momenten heb ik een hekel aan mijzelf.”
Een psychiater heeft in de regel geen hekel aan zichzelf wanneer hij slecht nieuws moet brengen. Dat maakt nu eenmaal onderdeel uit van zijn werk. Een onderdeel waar hij misschien niet echt van gecharmeerd is, maar het hoort erbij.
Een tandarts zal ook geen hekel hebben aan zichzelf wanneer hij moet zeggen dat alle tanden verrot zijn van de patiënt. Maar leuk zal hij het niet vinden. Dat is wat anders.
Hoe je slecht nieuws brengt, valt te leren, al wordt het nooit leuk.
Jij schrijft: “Uw dochter lijdt aan schizofrenie.”
Zo wordt dat niet gezegd. Een (goede) psychiater zal nimmer met iemand anders over zijn patiënt praten waar die patiënt zelf bij zit. Dat zal hij (of zij dat kan natuurlijk ook) al helemaal nooit doen wanneer die patiënt schizofreen is. Achterdocht is daarbij een belangrijk symptoom en dat wordt alleen maar aangewakkerd wanneer men het op die manier aanpakt.
Jij schrijft: “De psychologen hebben me geleerd niet om de brij heen te draaien.”
Hete bij, moet het dan toch wel zijn.
Waarvan in zo een situatie doorgaans geen sprake is. Er gaat een heel proces vooraf voordat die diagnose gesteld kan worden. Een proces waarbinnen alle mogelijke symptomen al lang besproken zijn. Van een donderslag bij heldere hemel zal dan nauwelijks sprake zijn.
Geertje ga al goed aan hoe het er dan wel aan toe gaat.
Dan kom ik nu bij je laatste opmerking aan mij gericht:
Jij schrijft aan mij: ” Interessant dat je meent te weten hoe iemand reageert en dit als absolute waarheid propageert”.
Dat brengt mij op dit stuk uit jouw tekst
“De reactie verloopt via een vast patroon. Altijd. Eerst gaat de ontvanger van slecht nieuws over de rooie. Dan is-ie niet voor rede vatbaar”.
De persoon die hier stellig is, is de psychiater uit jouw verhaal en die psychiater heeft het mis.
Wanneer mensen een slecht bericht ontvangen, iets met dood, gehandicapt worden, niet meer beter kunnen worden enz (over zichzelf of een geliefd persoon) zal met doorgaans reageren met ontkenning. “Het kan niet waar zijn” zegt/denkt men dan vaak.
En op dat punt in je verhaal aangekomen, is het voor mij volstrekt ongeloofwaardig geworden. Er klopt te veel niet. Het lijkt vooral op een karikatuur. Dat kan vast je bedoeling niet zijn, daar jij de missie van Geertje een warm hart toedraagt.
En dan wordt die hagelslag er ook nog bijgesleept.
Je bent een creatieve verteller en in mijn opinie heb je hier een uitglijder gemaakt. Wat op zich niet erg is.
@Leonardo en @Ineke Wolf Oef, wat een polemiek tussen jullie. Nog even een na-ijler van mij: de psychiater voert meestal niet dit gesprek. Zijn tijd is kostbaar, de caseload is te hoog (en hij is te duur). De arts-assistenten mogen dit ‘vuile werk’ opknappen.
Enfin, zo krijgt iedereen een aardig kijkje in de keuken van de psychiatrie.
@Ineke Wolf
Bedankt voor je uitgebreide toelichting.
@Leonardo, dankjewel dat je het gelezen hebt