In de verte zie ik haar aan komen lopen. Uit voorzorg steek ik de straat alvast over. Als ze dichterbij komt, steekt ze haar hand op. Ik geloof mijn ogen niet. Zwaait ze nou naar me?
Ik denk aan hoe we elkaar leerden kennen. Langzaam, heel langzaam groeide het vertrouwen. De contouren van een vriendschap. Dacht ik. Wat er was bekoelde toen ze mijn hulp afwees. Mij afwees. Al gaf zij de schuld aan de medicijnen die ze slikte wegens een hernia. Excuses, een jaar later. Want ze had spijt. Vervolgens die sms, een dag later. Ik stond niet aan haar kant. Ze ontvriendde me zelfs op Facebook.
Langzaam loop ik verder. Mijn hand? Die blijft diep in mijn zak.
Beste Nienke Koenders, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie