“Maar ik wil graag weer werken!” Gedreven kijkt ze haar werkbegeleider aan: “Maakt niet uit wat ik moet doen. Ik kan bijna alles met één arm doen.”
“Mevrouw, uw oude werkgever staat niet te popelen om iemand als u terug te nemen, bovendien is de arbeidsmarkt krap, ergens anders aan de slag gaan zal ook moeilijk worden.” Hij kijkt op zijn horloge en zij weet hoe laat het is.
“Volgende week dezelfde tijd?” Hij knikt afwezig, met zijn gedachten al bij de volgende afspraak. Ze wordt er bijna moedeloos van, elke week hetzelfde liedje. Kanker maakt niet alleen je lijf kapot, maar ook je CV, je markt- en je eigenwaarde. Als ze opstaat, galmt het door haar hoofd: blijven knokken!


@GJ Mooi stuk weer.
– Er kan heel veel, maar één keer kan is wel genoeg. (Vierde zin)
– galmt door haar hoofd
Daar zou ik, als het kan, het tussen schrijven
@Ineke thx! -1 “kan” + 1 “het” = 120, past precies 🙂
In dit geval geput uit ervaring van een jonge vrouw/vriendin (twintiger) die een hele nare periode achter de rug heeft, uiteindelijk na vele jaren positief nieuws krijgt en dan door werkgevend Nederland, inclusief haar oude baas met de nek aangekeken wordt. Triest dat ze nu van een waardevolle collega in een kostenpost en risico is veranderd.
@GJ dat is meer dan triest, in veel opzichten.
En ja, die rekensom bedoelde ik 😉
@G.J, hartverscheurende werkelijkheid, ik ken ook van die ‘gevallen’ Heel mooi verwoord.
Triest zeg. Mooi verwoord inderdaad.