Het is min tweeëndertig. De sneeuw kruipt langzaam onze grot binnen. Husk jankt zachtjes en kijkt me aan. Zijn helblauwe hondenogen vertellen me wat ik al weet. De dood nadert. Ik weet niet hoe lang wij het hier nog volhouden. Het vuur dat ik al drie keer opnieuw heb aangestoken, geeft nauwelijks warmte. Ik ben moe… zo ontzettend moe… Heel even doe ik mijn ogen dicht. Heel even maar Husk. Ik beloof het je.
Mijn vrouw glimlacht. Ik zie slechts vage contouren. Toch weet ik zeker dat ze het is. Het is hier vredig.
‘Kom je?’ lijkt ze te vragen. De hond staat naast haar.
Ik gebruik geen woorden en zeg; ‘Husk…? Ben jij dat…?’
Hij wenkt me.
‘Kom maar…’
Slik… Mooie dramatiek <3
Heel mooi!
Die husky gaat het overigens best volhouden. Die schrikt niet van zo’n temperatuur.
Mooi geschreven @Desiree
Mooi!
Mooi stukje Desiree!
Dank jullie wel.