Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Existens (4)

1 december 2013 | 120w | G.J. van Gisteren | 8 |

In de nadagen van de val trekken zich donkere wolken samen. Duisternis bedekt het landschap. Zijn metgezellen verbergen zich in de schaduwen van het gebroken ego. Nu is het zijn beurt, dit is zijn terrein. Frivoliteiten zijn hem vreemd, anders had hij hen triomfantelijk gewezen op zijn gelijk.

Kwade schimmen bestormen de kantelen. Hij vecht en beschermt zijn reisgenoten. Deze ruïne is hun laatste schuilplaats, zijn sanctum sanctorum. Fier strijdt hij tegen de onvermijdelijke verdoemenis. Het is precies zoals hij had voorspeld.

Wolken verschuiven, even breekt de zon door. Maar eenmaal bevrijd kan deze soldaat zich niet terugtrekken, voordat hij verslagen is. Voor hun bestwil ketent hij zijn kompanen. Wanhopig wijzend op monsters en demonen, waarschuwt hij: “Wat als … ?”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »