De oude man uit Zaandam hangt scheef in zijn rolstoel. Zijn lichaam is op. Aan zijn ogen mankeert hij niets. Als de blonde vrijwilligster komt aanlopen, gaat hij rechtop zitten en de jeugd keert weer in zijn ogen.
“Waar gaan we vandaag heen, ome Cor?”
“Naar de volktuintjes! Net als Monet had ik twee liefdes. Schilderen en tuinieren. Ik had geen hoenderhok, geen waterlelievijver. Wel een tuinhuisje en een moestuin. Alwaar ik onder dat dak, hoewel wat scheef, hartstochtelijk de liefde bedreef. Mijn honger was nauwelijks te stillen. Mijn lief maakte soep van bieten, sla, zelfs van aardappelschillen.
Veel aan mijn doeken toevertrouwd, maar meer nog groente impressionistisch in mijn tuin verbouwd.”
“Nu schildert u kostelijk met woorden, ome Cor.”
Mooi beeld van ome Cor neegezet 🙂
En…Ik heb ome Cor echt gekend.
Maar ik ben niet de blonde vrijwilligsters. Hoewel ik aardig natuurlijk blond begin te worden…
Hartjeslijk dank.
@Levja Die ome Cor weet het met jouw woorden mooi te zeggen
Ome Cor zei ze en ik schreef ze op @Ineke
@Levja, dan schildert hij idd met woorden
@levja. Puik stukje, maar misschien is ’terug’ beter dan ‘weer’. De titel kan sterker.
Dank je @Fons Zelf vond ik het weerkeren juist passend bij de oude man en jeugd.
Ja, vertel me wat over titels. Zit ik altijd wel wat mee.