‘Weet je dat er geen toekomst bestaat?’ zegt de klant. Ondanks alle alcohol klinkt zijn stem behoorlijk vast. ‘Onze herinneringen maken ons dat wijs.’
‘Wat raar,’ zeg ik, ‘dan betaal je mij voor iets dat je niet verwacht te krijgen.’
Nadenkend staart hij naar het plafond en negeert mijn bereidwillige lichaam. ‘Dat is waar,’ reageert hij uiteindelijk, ‘maar je moet toch wat. Als we niet net doen alsof er wel een toekomst is, worden we gek.’
Van dit soort gesprekken krijg ik schele hoofdpijn. Om hem de mond te snoeren, ga ik bovenop hem zitten en doe waar ik goed in ben.
‘Was dit echt of niet,’ vraag ik na afloop.
‘O ja,’ zegt hij, ‘maar het is géén toekomst.’
@Hay. Grappig. Omdat jij het hebt geschreven, moest ik even slikken bij ‘bereidwillig lichaam’ Zou Hay over homofilie schrijven? Wat natuurlijk helemaal prima is. Maar toen ‘zij’ boven op hem ging zitten werd het me helder, zonder dat het er echt staat. Erg leuk om te lezen!
😉 Autobiografisch schrijf ik dus (bijna) nooit.
Dit soort misverstanden moet je maar voor lief nemen als je voor de ikvorm kiest. 😉
@ Desiree
Trouwens …, nu ik je reactie nog eens lees, zo bedoelde jij het helemaal niet!
Nee, ik voel geen remming om over homofilie te schrijven, maar dat het zo opgevat zou kunnen worden, kwam bij het schrijven absoluut niet bij mij op. 😉
@Hay, ik heb het stuk een paar keer gelezen en vroeg me af waarom. De eerste keer dat ik het las vond ik het niet mooi en ook de tweede keer niet, maar de derde keer zag ik het beest onder de oppervlakte. Net zoals een wratte zwijn mooi is vanwege alle lelijke dingen, zit dit stukje zo vol (ongeschreven) tegenstrijdigheden dat het mij triggerde om het meerdere keren te lezen, een kwaliteit op zich. Ik zou zomaar een half uur over stukje en de tegenstrijdigheden onder de oppervlakte kunnen discussiëren. En dus bij nader inzien, een knap stukje werk en een verdiend hartje.
@ G.J. van Gisteren
Dank voor je commentaar. Nee, deze keer was het niet mijn bedoeling om een ‘mooi’ stukje te schrijven. Dan had ik wel voor een andere setting gekozen.
Ik had gisteravond (laat) blijkbaar een filosofisch getinte bui en probeerde dus iets te produceren dat je aan het denken zet. 😉
@Hay, ja, dat heb ik precies zo. Ik denk daar ook niet over na als ik me in een manspersoon inleef. Ik lees het echter niet zo vaak dat een man zich in een vrouw verplaatst wat ik overigens wel erg interessant/leuk vind.
Bij langere verhalen met meerdere hoofdpersonen moet je soms wel. Ik vind het altijd wel een uitdaging. 😉
Op zich een interessante uitdaging. Ik onderneem af en toe die uitdaging ook en het is altijd leuk om de reacties van mensen die je goed kennen te horen als je je verplaatst in het andere geslacht, zeker als je ook nog een disconnect qua leeftijd maakt. Eén van mijn wat langere experimenten is een verhaal dat ik schreef over een pubermeisje, gedeeltelijk in de “ik” vorm. Mocht je geïnteresseerd zijn, hier is het linkje: http://curiousforce.nl/index.p.....9-maankind
Ik heb het gelezen. Mooi stukje. Ik kreeg er eerlijk gezegd niet het beeld bij van een pubermeisje, maar meer van een jonger kind. Het is wel heel anders van toon dan de korte stukjes die ik hier van je lees.
Met dat dubbele verschil (geslacht en leeftijd) heb ik ook te maken, omdat ik het tegenwoordig vooral in de jeugdverhalen zoek.
Thx Hay 🙂 niet dat ik echt zoekende ben, maar ik probeer zoveel mogelijk van stijl & onderwerpen te switchen, zeker als het om korte verhalen gaat. Blijft natuurlijk dat elke schrijver herkenbaar is aan een soort van eigen klank, toch opmerkelijk dat je de toon zo anders vindt.
Ik heb het idee dat Hay niet het hele stuk heeft gelezen. Het eerste stuk is anders, functioneel anders van toon. Wat duidelijker wordt als je verder leest. Kan me niet voorstellen dat iemand denkt dat het in dat stuk gaat om een jonger kind(jonger dan puber.
@Hay Een goed geschreven stuk. Leuk hoe je (sommige?) lezers op het verkeerde been weet te zetten.
Leuk ook dat lezers hier zoveel zelf in kunnen vullen.
Hartjeswaardig, zou ik zeggen.
@ Ineke
Ik heb toch wel dat hele stuk gelezen. Ook dat verschil tussen eerste en tweede deel kreeg ik mee. Waarom ik aan een jonger kind bleef denken, kan ik niet precies uitleggen, vrees ik. Vaak is het gewoon het eerste beeld dat zich bij een verhaal in je hoofd vormt.
Wat mijn eigen verhaal betreft, ik heb niet de pretentie al die vragen te kunnen beantwoorden of al die tegenstrijdigheden op te kunnen lossen. Niet iedereen zal het op dezelfde manier opvatten, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. 😉
@Hay, dat is dan echt een raadsel voor mij. Stuk van GJ
Wat je tweede opmerking betreft: volgens mij hoef je daar niets op te lossen of te beantwoorden. Je stuk is goed geschreven. Vind ik dan.
In feite begrijp ik niet waarom je stuk nog maar twee hartjes heeft, terwijl het best vaak gelezen moet zijn.
Blijkbaar zien de meeste lezers het stukje toch niet zo zitten. Maar misschien zijn er ook wel mensen die denken dat die hartjes alleen maar voor het weekthema van belang zijn. Ik kan me daar niet zo druk om maken, al zou ik natuurlijk best wel willen weten wat de echte reden is.
@Hay, de echte reden kom je alleen te weten als je een ieder zou vragen om het te verklaren, waarom wel of niet een hartje. Anders blijft het giswerk. Ik zou het inderdaad ook fijn viden waarom mensen geen hartje geven, niet om zoveel mogelijk hartjes te willen maar gewoon uit nieuwsgierigheid. Toegegeven, dat doe ik ook niet, ik wil mensen niet tegen de borst stuiten of dat ze in de verdediging schieten want boven alles, het blijft heel persoonlijk.
We moeten die hartjes vooral niet belangrijker gaan maken dan ze zijn. Ze zijn bedoeld als een leuk extraatje en meer niet. Dat wedstrijdelement via die hartjes heeft volgens mij wél gewerkt, want voor elk nieuw thema regent het al snel stukjes. 😉