Donkere wolken pakken zich onheilspellend samen, voortgedreven door een ijzige noordoostenwind. De zon, die haar stralen ooit rijkelijk over mij uitstrooide, moet het onderspit delven. Tot aan de horizon kleurt de lucht van strakblauw naar loodgrijs. Ik huiver van kou en onmacht.
Mijn jeugd was een aaneenschakeling van milde seizoenen: levendige, luchtige lentes en zwoele, zinderende zomers. Wanneer toch trad de herfst in? Hoe kon het aangename briesje in mijn leven uitwaaieren tot hevige regenbuien en najaarsstormen?
De lucht is nu zo dreigend, dat ze wel open moet barsten; opgelucht stort zij uit, dagen achtereen. Ik raak volledig ingesneeuwd en dreig te verstikken in mijn tranen van pijn en eenzaamheid. Het is winter geworden. Zal ooit de zon weer schijnen?
Gelukkig verloopt niet ieders leven automatisch volgens dit patroon. Nou ja, gelukkig? Dat is nog maar de vraag. Te veel kinderen worden midden in een ijskoude winter geboren en zullen misschien nooit de zon te zien krijgen.
De gang der seizoenen, als je ouder wordt meer melancholie, openhartig geschreven
Heel goed de seizoen omschreven in je, vaak ieders leven.
Mooi!
Irma, hoe Moe’k e’ storm ondergaan?
Dat weet jij natuurlijk het beste 😉
@Irma
– De dreigende lucht barst open en laat ze overvloedig dwarrelen
Dat komt nogal uit de lucht vallen. Wat jammer is, omdat de rest goed geschreven is,
@Irma, erg mooi verteld.
Dank allemaal voor de reacties. @Ineke ik heb e.e.a. aangepast…
@Irma, nog beter zo…
@Desiree, fijn! Je hebt zelf een verhaallijn in je hoofd en dan is het soms weleens moeilijk in te schatten of het goed begrepen wordt. Waarschijnlijk ging ik nu idd te snel… Bedankt voor je reactie.
@Irma, ja, dat is wel een valkuil. Deze is nu heel duidelijk. 🙂
@irma. Het is mooi en beeldend beschreven. De clou is donker, maar niet wanhopig
Nog mooier nu.
Overigens bedoelde ik natuurlijk de seizoenen.
@Irma Mooie verandering heb je doorgevoerd.
– verstikken in mijn tranen van pijn en eenzaamheid
Vind ik wel erg melodramatisch
Pfoe dit is geen opbeurend stukje… Mooi melancholisch geschreven.