Ik hang in dit vocht heerlijk te ontspannen. Ik voel mij een gezegend mens…
Maar wat is dat?…
Plotseling… enorme druk… een niet te stuiten druk…
Help! Wie of wat?… En wat is dat voor geluid… Het lijkt wel of er iemand schreeuwt?!…
Nu is het weg…
…maar nu hoor ik iemand vreselijk snel ademhalen…
Geen idee wie, maar mens … ontspan je een beetje zeg.
Het houdt echter niet op.
Argh, daar heb je die schreeuw … en weer die druk.
Ik voel hem over heel mijn lijf…
Ik kan dat niet tegenhouden…
In ritmische golven blijft het doorgaan.
Steeds weer.
Ik verzet mij… wil zelf ook schreeuwen. Dat lukt niet…
Dan… pijn… stemmen… fel licht… tik op mijn billen… Wheeh!!!!
@ Jelstein,
je bent een geboren schrijver, 🙂
<3
Dank je Gerda. Ik begrijp dat jij het licht ook hebt gezien, he
Jelstein je geeft hier mooi opening van zaken,. Het lijkt mij een pijnlijke ervaring als je het zo bewust meemaakt.
je verdient een hartje van mij
@Jelle, Ha! Dolce Vita.
Wat goed. Het duurde bij mij tot de laatste zin tot ik door had waar het over ging… (ben ik nou zo traag van begrip?) Nog een keertje gelezen dus. Goed ingeleefd! 🙂
Een boreling … Welkom.
Mooi beschreven had het bij de laatste zinnen door.
Nieuw leven.
Ik heb de drukkende behoefte om een <3 te geven 😛
Wat een trauma met een bevrijdende afloop gelukkig!
@Jelle De tik op de billen is wel heeeeel erg ouderwets! Van het hangen zou ik zweven maken, want op die plek wordt niet gehangen, hooguit rondgehangen.
@ineke ik had eerst zweven, maar bedacht mij dat er zo vlak voor de bevalling bijzonder weinig ruimte over is om nog te zweven, zeker als de indaling begonnen, vandaar hangen.
Ouderwets? Ik ben van voor de oorlog… de oorlog in Vietnam 😉
@Jelle In dat geval is er ook geen ruimte meer om te zweven. De baby is ingedaald en kan geen kant meer op.