We zullen het nooit vergeten. Kennismakingskamp op het bekende Waddeneiland. Een groep uitgelaten brugklassers, enthousiast en struikelend over onze hormonen. We fietsten in een grote groep naar het dorp. Ondanks de waarschuwingen van de leiding werden er halsbrekende toeren uitgehaald, niet in de laatste plaats om indruk te maken op de mooiste meisjes van de groep. Toen Diederik werd geschept door de taxi en meters verderop in de berm neersmakte ging er een schok van ontzetting door de groep en van enige branie was geen sprake meer. Nu, jaren later, duwen wij Diederik ieder jaar in zijn rolstoel van de veerboot en zingen liedjes die hij begeleidt op gitaar. Hij is vrijgezel maar als hij speelt laait het kampvuur op…


Krachtig verhaal, mooi!
Kippenvel bij het kampvuur, mooi!
Sterk en ontroerend stukje.
@unknown, wat een sfeervol beeld. Mooi beschreven.
Dank jullie wel.
🙂
Sterk stukje Skin.
Thnx Inge.
@Skin Mooi stuk, goed geschreven. Jammer dat het eiland niet genoemd wordt, want er zijn meerdere bekende Waddeneilanden.
Je hebt het over een groep en binnen die groep worden halsbrekende toeren uitgehaald om indruk te maken op de mooiste meisjes van de groep. Zoals het er geschreven staat, deden de meisjes daaraan mee. Of ze stonden aan de kant te kijken.
Het “maar” in de laatste zin ervaar ik als vreemd.
@Ineke Iedereen heeft wel iets met ‘een’ waddeneiland vandaar de keuze voor een eigen invulling. Ja die groep had ik moeten splitsen, jongens en meiden. Het “maar” is nogal droevig: vanwege de rolstoel wil hij zich niet binden, bang dat hij een blok aan het been van een eventuele partner zou zijn maar de hartstocht en verlangen is er niet minder om.
Het verlangen dus he.
@Skin
– op het bekende Waddeneiland.
Wat je hierboven aangeeft, klopt,maar om iedereen een eigen invulling te kunnen laten geven zou je niet ‘het’ het maar ‘een’ moeten schrijven.
Het is een bepaald lidwoord, verwijst dus naar een bepaald iets. In dit geval een eiland.
Het maar wordt mij niet duidelijk.
🙂 snap ik.