Schrijf mee!
« »

Poëzie

De valkuil

30 september 2013 | 120w | Defrysk | 8 |

Voorzichtig loop ik de steile trap af, het diepdonkere duister in. Op weg, over de vergane vloer die schreeuwt onder mijn gewicht. Stof stuift op, het stinkt naar schimmel. Ik ben waar ik moet zijn. Mijn zaklamp schijnt op een opzichtige opening in de vloer. Het is een diep gapend gat.

Iedere week probeer ik het gat te dichten, met zand, planken, beton en wat niet meer.

En volgende week probeer ik het, tegen beter weten in, weer. Maar het gat in mijn ziel is niet te vullen, is niet te stoppen. Het zal er blijven tot ik dood ben, en mag ontdekken dat de ziel niet bestaat, dat mijn ziel de valkuil was, waar ik keer op keer intuinde.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Defrysk of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »