Als een slaafs hondje kruip ik naar haar toe. Ze heeft me goed afgericht. Ik weet precies wat ze van me wil. Zij weet precies wat ik wil. Samen laten we het gebeuren. Zo is de afspraak. Zo zijn we het overeengekomen.
Mijn vrouw weet van niks. Mijn vrouw wil niks. Ze houdt ‘er’ niet van. Waarom weet ik niet. Ze wil er niet over praten. Als ik naar mijn kinderen kijk vraag ik me af hoe we ze in godsnaam gemaakt hebben. Zij was er in ieder geval niet bij. Niet dat ik weet tenminste.
Als een ballonnetje loop ik leeg. Dan rol ik van haar af.
“Volgende maand weer?” vraagt ze.
“Absoluut lieverd, ik mis je nu al.”
@DeFrysk een goed verhaal en goed geschreven, maar voor mij leest dit niet als een column
@Ineke http://www.volkskrant.nl/vk/nl.....open.dhtml
Dankjewel voor de link. Dat nieuws kende ik, maar zag niet dat je het stuk vanuit dat perspectief schreef.
Dat had ik er ook absoluut niet uitgehaald, terwijl ik het betreffende artikel toch van a tot z gelezen heb. Nu begrijp ik pas waarom je dit een column noemt.
Het is wel het overdenken waard of de achtergrond van een column voor de lezer meteen duidelijk moet zijn. In mijn tot nu toe eerste en enige stukje dat op de actualiteit geInspireerd is, ben ik daar wel zo’n beetje van uit gegaan.