Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

De aanval

1 februari 2013 | 120w | Gerda Hulsebos | 9 |

Plotseling zie ik geen hand meer voor ogen. Diepe duisternis en hels kabaal versterken mijn innerlijke onrust. Zo voelt een ontvoering dus.
Gehijg vlakbij me bezorgt me rillingen. Oh god, daar zul je ‘t hebben! Met dichtgeknepen keel snak ik naar adem,… wil schreeuwen, maar er komt geen geluid.
Handen grijpen wild om me heen … in stilte smeek ik: ‘Laat me vrij!’
Het lijkt wel een eeuwigheid te duren. Ik val nog net niet flauw.

Even abrupt als het begon komt er een einde aan de wurging. Nog nabibberend haal ik opgelucht adem, het angstige avontuur is eindelijk voorbij en het vertrouwde ritme van de trein stelt me gerust.

Tunnelvrees laat mijn droom van een treinreis ontsporen in een nachtmerrie.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gerda Hulsebos of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

17 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »