Mijn handen glijden door je vacht, je adem gaat steeds langzamer. De dierenarts zit op haar knieen naast je kussen en drukt de laatste roze vloeistof in je ader.
Je kijkt omhoog, je ogen rustig. Ik aai je nog eenmaal over je kop. “Braaf knul, braaf, ga maar slapen, het is goed.” Alsof je het met me eens bent leg je je kop op de knieen van het baasje en je poot in de handen van het vrouwtje.
Je ogen vallen dicht en je ademhaling stopt. Ik houd je vast, zo lang als ik kan. De baas zijn handen op je kop.
In onze harten verschijnt een hondvormig gat met jouw naam erop.
Recente reacties