De bar had nooit betere tijden gekend, net als alles in deze buurt. Vuile glazen, illegaal gestookte drank en een verlopen drugshoer die ongeïnteresseerd haar schamele waren aanprijst bij een dronken, kalende veertiger. Rondkijkend beseft hij dat dit thuis is. Hier leven wordt niet gekenmerkt door groei en kansen, maar verloedering en kansarmen. De ongeschoren barman met een fles in zijn hand en een vuile handdoek over zijn schouder vraagt: “meer?” Zwijgend knikt hij en krijgt nog een scheut wodka.
De kapitalistische belofte was hier, neus ophalend, hard voorbij gerend. Vrijheid is een trechter onder het gepeupel en boven de rijken. Hier is helaas het verkeerde uiteinde. Melancholiek herinnert hij zich het communisme: Toen was armoede nog geen keus geweest.
@G.J. Vooral het eerste gedeelte vind ik heel goed. Het is alsof je er ook daadwerkelijk bent. Ik zie het voor me. Het laatste stukje (na vrijheid) vind ik wat minder sterk. Dan moet ik na gaan denken over trechters.
maar ik ben wel een enorme fan van je verhalen…:)
@Desiree Dank u zeer 🙂
@GJ Mooie titel voor dit beeldend geschreven verhaal.
@Ineke thx 🙂