Schrijf mee!
« »

Column, Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Bossurvival

4 juli 2013 | 120w | geertjepaaij | 9 |

Urenlang ploeg ik door het bos. De regen zorgt voor doorgelopen mascara. Het kan me niets schelen. Mijn ogen branden toch al in mijn kop. Ik heb een bloedhekel aan janken, ben immers een sterke vrouw. De slachtofferrol past me niet. Maar in het bos ziet niemand me. Hooguit de elfjes en kabouters die mijn tranen wel mogen zien.
Mijn psychotische dochter zit op haar eigen paddenstoel. Zij verbiedt de hulpverleners in de Dubbele Diagnose Kliniek enig contact met mij. Die houden zich daaraan. Panisch als ze zijn om de ‘relatie te verstoren’. Zelfs een gesprek over de beleidslijnen van de ggz wordt afgehouden. Privacywetgeving boven alles.
In het bos laten mijn modderschoenen stevige afdrukken achter. Sterk zal ik zijn…

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van geertjepaaij of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

11 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »