Urenlang ploeg ik door het bos. De regen zorgt voor doorgelopen mascara. Het kan me niets schelen. Mijn ogen branden toch al in mijn kop. Ik heb een bloedhekel aan janken, ben immers een sterke vrouw. De slachtofferrol past me niet. Maar in het bos ziet niemand me. Hooguit de elfjes en kabouters die mijn tranen wel mogen zien.
Mijn psychotische dochter zit op haar eigen paddenstoel. Zij verbiedt de hulpverleners in de Dubbele Diagnose Kliniek enig contact met mij. Die houden zich daaraan. Panisch als ze zijn om de ‘relatie te verstoren’. Zelfs een gesprek over de beleidslijnen van de ggz wordt afgehouden. Privacywetgeving boven alles.
In het bos laten mijn modderschoenen stevige afdrukken achter. Sterk zal ik zijn…
« Weer- ga- loos.
Bidsprinkhaan »
« Weer- ga- loos. Bidsprinkhaan »
Column, Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Bossurvival
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van GeertjePaaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Weer- ga- loos. Bidsprinkhaan »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Geerte Goed verhaal en goed geschreven.
De laatste regel vind ik minder, alsof je maar één schoen aanhebt.
@Geertje moest dat natuurlijk zijn
Hoi Ineke Wolf. Thanks voor je feedback. Heb het stukje inmiddels enigszins geredigeerd.
@Geertje, Heftig…
Zeker sterk. Krachtig geschreven ook.
Hoi @Desiree en @Levja Thanks. Ik heb net een bak sterke koffie gedronken …
@Geertje, een bakkie troost… Kan soms heel heilzaam werken.
@Geertje, twee modderschoenen … beter.
Mooi geschreven Geertje.
Hoi @Inge. Dank je wel. Mijn modderschoenen zijn door dit warme weer nu slippers geworden waarmee ik uitglijders probeer te vermijden 😉
Wat verdrietig. Sterkte.