Ik kijk naar haar doek bij het raam. Klodders rood, klodders geel. De kleuren knallen op me af. We hadden ruzie gisteravond. Ik weet niet eens meer waarover. Dit is het prachtige resultaat. Woede vertaald naar penseelstreken. Een meesterwerk in wording.
Ik hoor haar naderen en draai me om. Ze draagt een tuinbroek en kijkt me strak aan. Haar gezicht zit onder de verf, maar ik zie dat de woede aan het wijken is. Als ik nu lach, zal ze meelachen. Als ik nu lach, is het schilderij verloren. En dus loop ik langs haar heen zonder een woord te zeggen, zonder een spier te verrekken.
Nog een paar uur, dan kunnen we het goedmaken.
Wat heerlijk opofferingsgezind
@Diederik, een mooi verhaal, een loyale -op een bijzondere manier- van handelen. Mijn hartje heb je…
je moet wat over hebben voor de kunst!
Spannend geschreven!