Wekenlang hik ik er tegenaan en neem me voor er vandaag echt aan te beginnen. Het is immers bijna april, al zal je dat niet zeggen. Starend uit het raam, bespeur ik een troosteloze bende. Zelfs de bolletjes hebben moeite om de tuin op te fleuren. Ik beslis om eerst déze klus te klaren.
Met mijn handen wroet ik in de koude, harde aarde. Daarna boen ik de groene aanslag van het terras. Het knapt lekker op. Ik krijg er schik in en fluit een vrolijk wijsje.
Geschrokken vlieg ik overeind als een stem achter mij buldert: ‘Dus u gelooft nog dat de lente komt?’ De postbode kijkt mij meewarig aan, terwijl hij een blauwe enveloppe in de brievenbus deponeert.
Prachtig stukje 😉
Een sympathieke blauwe envelop als lentebode, ha!
Heel mooi.
Goed geschreven voorjaarsverhaal <3
♡
@Irma De sarcastische lach van de postbode begrijp ik niet goed. Of heeft de postbode stiekem de post gelezen?
Groene aanslag is vaak gemakkelijker en vind ik leuker dan die blauwe …
@Ineke Wolf: Vaak is een blauwe enveloppe geen goed teken, maar de sarcastische lach kan natuurlijk net zo goed bedoeld zijn voor ‘mijn’ geploeter in de tuin, dat – gezien het koude weer – waarschijnlijk niet veel resultaat oplevert… 😉
@Levja, dank je! Maakt eigenlijk niet uit wat voor kleur aanslagen zijn, hè? Ze zijn allemaal niet prettig! 😉
@Irma Het sarcasme vind ik hier nauwelijks op zijn plaats, gezien de betekenis van het woord.
Het is ook de ik-figuur welke het sarcasme ervaart, het is niet zo dat de postbode dat per se zo bedoeld moet hebben. Sarcasme is niet iets dat gemakkelijk plaats vindt in een ontmoeting tussen twee mensen welke elkaar niet persoonlijk kennen en waarvan de één een dienstverlenend beroep heeft en dat uitoefent ten behoeve van die ander.
Ofwel, het woord is te zwaar voor dit verhaal.
Ironisch
Een lichte ironie, dat zou kunnen
oké, ik ben overtuigd 😉 en laat het aanpassen! Bedankt voor jullie feedback @Ineke en anoniem
Leuk stukje Irma! Mooie dubbele betekenis van ‘aanslag’ 🙂