Mijn vrouw is na een zware leveroperatie door een diep dal gegaan. Driemaal zweefde zij op de grens van leven en dood. Complicaties kluisterden haar een maand aan het ziekenhuisbed. November staat in het geheugen gegrift als de periode waarin zij door onze dochter uit de handen van de man met de zeis mocht worden gered, omdat zij driemaal op het juiste moment aan haar bed zat.
Vrouwlief is begin december thuisgekomen. Zij kan lopen en daarom vindt de zorgadviseur dat zij geen recht heeft op thuiszorg: “want meneer werkt, maar is gezond”. Ik ben gebombardeerd tot participerend mantelzorger. Tegen wil en dank. Inmiddels voelt zij zich langzaam herrijzen als een feniks die uit het stof opstijgt. Langzaam maar zeker.
Ja dat waren idd heftige tijden voor allemaal.
Wat een wilskracht had Ina.
En diep respect voor haar dat ze geknokt heeft en voor haar doorzettingsvermogen.
Mede door jullie is ze er bovenop gekomen met jullie liefde en goede zorg.
Ja die kant gaat het op met de thuiszorg dat ze hier naar kijken.
Mantelzorg en zolang mogelijk in eigen omgeving en huis.
Heerlijk dat jullie weer samen zijn en geniet vd momenten.
Fijn dat het weer de goede kant op gaat Jelle. Dat klinkt zwaar. Veel sterkte!
Ja, @Jelle, dat is strijden. Voor je vrouw, maar ook voor alle dierbaren. Voor hen is het vaak zo machteloos.
Een voorspoedig verder herstel toegewenst.
In de laatste zin vind ik gevoelsmatig zij mooier dan ze.
@levja helemaal gelijk! Ik heb alle ‘ze’s vervangen…door ‘zij’s
@Jelle, heel veel sterkte gewenst.