“Ik deed het niet expres”, stamelde de verpleegkundige, met de infuusnaald in haar hand. Het bloed stroomde uit de arm van mevrouw langs het stalen bed en druppelde op het vinyl.
“Jij bakt er niets van, domme trut. Waardeloos!”, schalde mevrouw.
“Ieder mens is minstens evenveel waard als uzelf waard bent”, zei ik zacht, net hard genoeg om gehoord te worden.
Mijn stem vibreerde broos door het ziekenhuiszaaltje. “Minstens, mevrouw”, herhaalde ik, nu ferm.
Mevrouw deed alsof ik daar niet lag.
Ik draaide mijn lijf op mijn linkerzij, sloot mijn ogen. Het lag niet lekker maar het voelde goed.
Het wordt steeds vaker vergeten.
Ik blijf proberen, ik blijf herhalen.
Ieder mens is minstens evenveel waard als jijzelf waard bent.
Recente reacties