Mijn moeder klaagde nooit. Tot ze een beroerte kreeg en naar een verzorgingshuis ‘moest’. “Vroeger was het beter, veel beter” hoorde je haar toen met regelmaat beweren.
Nu is ze negentig. “Ik wil dood” is nog haar enige expliciete meningsuiting.
“Wat word je toch een ouwe lul”, zegt mijn dochter als ik advies inwin over een nieuwe digitale ontwikkeling, “zoiets weet toch iedereen”.
Ondanks verwoede pogingen om bij te blijven, en een royaal investeringsbudget, loop ik hopeloos achter de feiten aan. Ik verdwijn in de periferie, uitgestoten door de tijdgeest.
Zo werkt het overlevingsmechanisme: survival of the fittest. Alleen wie zich weet aan te passen, zal zich handhaven op het wereldtoneel. Alles wordt minder, maar gelukkig gaan we allemaal dood.
« Daar staan we met z’n allen
Opa’s utopie »
« Daar staan we met z’n allen Opa’s utopie »
Maatschappij
Vroeger was alles beter
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van ton of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Daar staan we met z’n allen Opa’s utopie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste ton, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie