Hij beweegt niet meer, zijn dubbele kin rust op zijn borstbeen. Van het vette naakte lijf druipt een goor mengsel van kots en bloed. Onder en om de metalen stoelpoten heeft zich een stinkende poel lichaamssappen en excrementen gevormd. Zijn hysterische schreeuwen en gejank hadden de professionele ondervragers urenlang opgezweept naar een bevredigende climax.
Tevreden staar ik naar de handtekening onder zijn, door mij opgestelde, bekentenis. Vijanden vinden van de relatiecommissaris, die mijn ex en zijn zoon aan elkaar gekoppeld had, was makkelijk geweest. Afgunst en ambitie hadden mij genoeg getuigenverklaringen gegeven om de eerste schuldige uit de relatiesfeer van Marieke te straffen. Haar zal ik met geen vinger aanraken, maar alles wat ze kent en liefheeft gaat er aan.
Doet dit niet mee met de 120-contest?
Nope, tis puur mijn liefde voor dit soort verhaaltjes dat ik er een mini serie van maak. Om persoonlijke redenen wil ik liever niet aan de competitie meedoen. Maar ik lees alles en er zit veel leuks tussen, het onderwerp spoort de creativiteit bij vele aan, dus petje af voor Frank die volgens mij een heleboel leuke stukjes en schrijvers op de site heeft gehad deze maand 🙂
Met name het eerste stukje zag ik helemaal voor me om het vervolgens weer snel uit het hoofd te bannen.
Creepy!
Ik probeer met de serie allerlei facetten van een totalitaire samenleving te raken en ook nog een verhaal te vertellen. Het zou een dystopie kunnen zijn, maar veel van de zaken die ik beschrijf zijn allemaal al eens gedaan door gruwelijke sadistische regimes. Het enig wat ik echt doe is ze op één hoop vegen onder het mom van een tragedie.