De inhoud van de koelbox, gevuld met ouderwetse lekkernijen van moeder, rolde met een denderende vaart van de duinhelling af. In een vlaag van verstandsverbijstering stelde ik me voor hoe de krentenbollen met kaas als ware lawinebrokken alle andere badgasten van de heuvel zouden vegen, maar ik kwam bedrogen uit. Ik keek toe hoe een Duits gezin 10 meter onder me, allemaal uitgerust met schep en rugzak, als ware sint-bernardshonden een reddingsactie op touw zetten. Grabbelend en graaiend in het hete zand kwamen ze stuk voor stuk de inhoud bij me terug brengen. “Danke schön”, mompelde ik in mijn beste Duits maar van mij mochten ze allemaal dood vallen. Zonder inhoud geen koelbox, zonder koelbox geen strand, was het plan.

Recente reacties