Met zijn grote brede tandpasta glimlach vraagt hij nonchalant, langs zijn neus weg, of ik nog wel eens een stukje schrijf. Vanaf de keukenstoel sla ik gade hoe hij heen en weer banjert. Ik ben niet in staat te antwoorden. De Duc tape om mijn mond voorkomt dat. Alsof hij het ook ineens beseft, komt hij op me af en scheurt met een ferme ruk de tape los. Dan draait hij zich om en richt zich weer op het mengen van een grote bak met grijze smurrie. Met lichte paniek stotter ik dat ik geen inspiratie heb. En terwijl het koude cement om mijn tenen begint uit te lopen, kijkt hij me nog eens aan en vraagt cynisch: “Writer’s block?”

Ai, Frank heeft @gerbenoebele te hard aangepakt?
Het is ‘Duct tape’, jouw beurt on T te zetten!
Klinkt meer als Bob.
De opmerking van @Defrysk snap ik niet, maar… zowel Duct tape als Duc tape lijken te mogen.
Het is een prachtig geschreven stuk. Als lezer kom je midden in een verhaal binnen, maar dan ben je gelijk ook in het verhaal.
Opmerking: tandpasta glimlach: kan als één woord geschreven worden.
Duct of Duck tape mogen allebei, Duc tape niet. http://nl.wikipedia.org/wiki/Duct_tape
Zo bedoelde ik het Frank! Kwam nog even terug om te verbeteren, maar je was me voor 😉
‘Grote’ en ‘brede’ is meer van hetzelfde, evenals ‘Nonchalant’ en ‘langs zijn neus weg’.
Hij trekt de tape weg, maar wacht niet op een antwoord. Niet logisch.
Niettemin, een spannend verhaal met onverwachte wendingen.