Ze dacht even na terwijl ze met het mes boven hem stond.
‘Waarom ik je ook al weer zou doden? Goede vraag. Ik ga het niet beantwoorden.
Het mes ging weer de kant van zijn keel op en hij kweelde;’Kom Carla, we waren toch altijd goede vrienden? Vermoord me niet.’
‘Inderdaad, we waren vrienden. Nu niet meer. En ja, ik ga je wel vermoorden.’zei ze beslist, al trilde haar gewapende hand nu wel een beetje.
‘Een afscheidskus dan? Is dat dan te veel gevraagd?’
Ik walg van je, maar goed, een kus is een redelijke prijs voor de dood. Ze boog zich voorover en kuste de kikker.
Hij veranderde in een prins en trok zijn zwaard.
Vermoord nooit een kikker.


Ach wat enig, een knalgoede ontknoping. ik moest er hardop van lachen en dat gebeurt niet zo vaak als ik alleen achter de pc zit.