Epke bepoedert zijn krachtige handen met magnesium. Alle camera’s zijn op hem gericht, de mensen op de tribune en de kijkers thuis houden hun adem in. Epke blaast nog een keer uit voordat hij de Olympische rekstok vastgrijpt.
Een zuchtje wind geeft een jong blaadje een laatste zetje om los te laten van zijn moederboom. Los. Een vrije val, de weide wereld in. Dan grijpt het blaadje zich met zijn steel vast aan een spinnenwebdraad, waarna indrukwekkende salto’s om het draad heen volgen. Vooruit, achteruit en tijdens de sprong naar de grond ook nog een paar salto’s en dan…
BAM.
“Hij stáát! Als een rots! En ik sta ook!â€
Epke krijgt een staande ovatie. Hij grijnst in de camera. Knap!
Wat een mooi stukje Lousjekoesje
Leuk dat je ernaar verwees.
Alsnog een hartje.