Ik leef in een hel. Gewoon in een huurwoning in een dorp in Nederland. Leven op krentenbollen en kroepoek. Mijn dokter woont 5 minuten bij mij vandaan en als ik schilfertjes op mijn linkeroor heb mag ik bij hem op visite komen. Hij heeft zelf vele jaren ergens in Afrika gewerkt. Dan zaten daar mensen met een kindje op schoot te wachten op hun beurt. Soms was een moeder al een dag onderweg. Soms zat zij twee uur te wachten voor zij aan de dokter haar kind kon laten zien. Dan vraagt de dokter: “Wat kan ik voor u doen”.
In de wachtruimte zitten mensen met een Libelle op schoot die mopperen omdat zij al 10 minuten wachten. Ik vertrek.
Ach, alles is relatief. Mijn leed is uw leed niet en omgekeerd.