Schrijf mee!
« »

Liefde, Mensen, Studie & werk

leven in een notendop 14

10 juli 2012 | 120w | Gavi Mensch | 5 |

Ze heeft een grote zwarte stamboomloze hond, Max genaamd, verder heeft ze niemand.
Ze woont al 62 jaar in aangepaste stoelen, met en zonder wielen.
De hulpverlening vermoeit haar veel te veel. Ze kan ook niet meer met de verzorgenden overweg: “Ze worden steeds slechter opgeleid, al die mooie hulpmiddelen en ze snappen er niets van”.
Martha moet bijna elke dag instructies geven aan een nieuwe, over de tilliften en de speciale matten en spalken.
Eigenlijk wil ze niet meer. Vaak wordt ze somber, zegt ze.
Dan vertelt ze over Max, die met zijn kop scheef zo verdrietig kan kijken als ze huilt
Om dan grijnzend te vervolgen: “Maar ik besluit telkens weer om door te leven tot ná Max”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gavi Mensch of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

14 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »