Dit is mijn laatste Kerst. Ik kan niet anders dan erin berusten, maar eigenlijk zou ik best nog een paar jaar mee willen gaan.
Het is toch onmogelijk om op je 18e al zo’n beslissing te nemen? Tachtig leek me veel te oud; ik wilde niet verzwakt weg zitten kwijnen in een treurig bejaardenhuis. Uiteindelijk heb ik gekozen voor 73. Dat moest genoeg zijn.
Nu heb ik nog maar een paar maanden over en wil ik nog zoveel doen. Ik ben nog lang niet oud, zielig of aan het wegkwijnen. Maar goed, gekozen is gekozen. Meer wilde ik niet betalen aan verzorging om mij in leven te houden. Dus straks, op 11 maart, eindigt mijn laatste verjaardag met een spuitje.
Het lijkt mij meer een utopie als we echt zelf zouden mogen beslissen wanneer we uit dit leven stappen…
Op zich wel Boogje, maar als je dat op je 18e al moet vastleggen…?
Nou nou, 73 lijkt me een nogal bizarre keuze. Als je zuinig op je lichaam bent en natuurlijk ook het nodige geluk hebt,kun je met 73 nog een marathon lopen.
Dystopisch is je stukje wel, maar ik mis wel een beetje het gevoel van wanhoop dat iemand toch moet bekruipen als die fatale dag steeds dichterbij komt.
73 is een getal, veel of weinig, het is maar welk ander getal je ernaast zet, 18 of 92. Met het echte leven heeft het weinig te maken. Toen ik 20 was vond ik 30 haast een bridge too far, maar bij mijn 100ste voel 200 als een reële optie.
Tja Hay, dacht je daar ook zo over toen je 18 was?
Precies Fons, vanuit 18 gezien, is 73 stokoud 🙂
Dank voor jullie reacties!
Haha, je slaat heel terecht terug.;-)
Het antwoord is toch ja, maar dat kwam omdat ik toevallig een paar bijzonder krasse en actieve familieleden van boven de 70 had.
Los daarvan is het natuurlijk waar dat je kijk daarop door je leeftijd wordt beïnvloed.
@Inge Een bizarre wereld zou het zijn!