Kinderen eten pannenkoeken als hongerige leeuwen. De kaas, het spek, bloem eieren en suiker. Stroop. Niet alleen in, maar vooral om de mond. En in het haar. Ik flop er nog eentje om in de pan. Met een driedubbele salto landt het baksel weer terug. Op de vloer. We lachen, we eten, we snoepen. Zoals vroeger bij mijn moeder altijd de eerste pannenkoek mislukte, eten wij halverwege ook een misbaksel met ananas die het in de draai niet gered heeft. Nee, niet die andere, die vloerpannenkoek belandt in de prullenbak. Heb ik de afzuigkap niet aangezet en de ramen niet open, ai, nu ruikt het hele huis nog drie dagen naar de lucht van pret. Gauw in bad, die kleintjes.

Mooie woorden: vloerpannenkoek, en: die het in de draai niet gehaald heeft. Literatuur. En het huis ruikt naar pret….bewaren zou ik zeggen
bij ons kun je gewoon van de vloer eten