Zodra ik het slot van mijn box open, stokt mijn adem. Ik ben er gisteren twee vergeten. Met trillende handen open ik nogmaals het vrijdagavondcompartiment om het te controleren.
Het is echt waar. Ze zitten er nog in.
Haastig stop ik de zaterdagochtendpillen in mijn mond en prop er de twee vergeten vrijdagavondpillen achteraan. Nog geen week geleden is mijn dosis verhoogd, omdat bij de wekelijkse keuring was gebleken dat ik tranen in mijn ogen had.
Een koude rilling loopt over mijn rug. Het is dus al begonnen. Ik ben bang.
Niemand mag het merken. Het is verboden.
Hopelijk resulteert deze dubbele dosering emotieremmers niet in een tegengesteld effect.
Ik gil. De deur zwaait open. De emotiepolitie heeft me ontdekt.
Mooi, doet me denken aan de prachtige film Equilibrium (met de even zo prachtige Christian Bale)!
Ik had nog nooit van die film gehoord en nog nooit gezien. Tot mijn verbazing was hij vandaag op tv. Inderdaad.
Een paar uitlegzinnen te veel, waar naar mijn idee wat meer ‘show don’t tell’ mooier was geweest. Verder een goed stukje.