Schrijf mee!
« »

Mensen, Poƫzie

gesloten ogen oren open

25 april 2012 | 120w | Liza Voetman | 2 |

Het water was die ochtend klam geweest. Dat wat hij als vertrouwd en zorgvuldig geselecteerd had kunnen aanschouwen, was niet meer.

Het enige wat hij hoorde waren de ritmische tikken tegen het raam. En zijn eigen ademhaling. Deze ging drie keer zo langzaam, maar voelde vijf keer zo snel. Doem. Doem. Doem. Doem. Doem.
In een seconde tijd.
Zijn benen voelden hetzelfde als enkele uren daarvoor, zwaar en onbeweegbaar. Alsof hij de rode wijn had gedronken.
De vlekken deden hem echter verraden. Papiersnippers rondom. Hij hoorde de zachte stem en zijn eigen gebrul en daarna een bons die zo dichtbij leek dat hij zijn ogen sloot.

Het liefste was hier nu zijn moeder, blossen wangen en de geur van jus.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Liza Voetman of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »