Mensen lopen gehaast voorbij. Vroeger kwam ze nog buiten. Ze staat moeizaam op, stopt bij de foto, schikt de bloemen in het vaasje en schuifelt richting keuken. Ze vult een glas en leegt het in het vaasje, zonder te merken dat het water over de rand stroomt. Haar gedachten bij hem.
Een uur later schrikt ze wakker. Opnieuw vult ze het glas en giet het leeg. De bloemen kreeg ze van hem, ze mogen niet verdorren. Met lege ogen zit ze in haar stoel.
De vuilnisman kijkt vloekend naar de rommel rondom de container. Hij plukt de plastic roos eruit. Thuis zet hij hem bij de foto van zijn vorig jaar overleden vrouw. Mooie rozen. Verwelken niet.
Beste Rijnmeermin, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag, bijvoorbeeld op ons schrijversforum. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie