Schrijf mee!
« »

Liefde, Poëzie

Desperaat

29 mei 2012 | 120w | Bob de Visser | 3 |

De wedergeboren zon schijnt schuchter haar stralen.
De lauwwarme bundels geven d’aarde weer kracht.
Natuur ontwaakt: flora en fauna, let op: Je verwacht
louter levenslust, weg van ’t kille, winterse dralen.

De lente lonkt, lammetjes huppelend in ’t veld.
Harten kloppen sneller, prille, latente liefde bloeit.
Soms wederzijds, alsof nu ook al de hartstocht groeit.
Voorjaarspassie heeft vermetel menig hart geveld.

Maar, niet een ieder is die ontluikende liefde gegeven:
Eén vrouw treurt immens om haar bittere eenzaamheid:
verlaten, vernederd, verraden; om haar loze, lege leven.

Op zo’n koude, kille dag greep hij terug op zijn vrijheid.
Perplex, wanhopig, verrast, vol onbegrip voor zijn streven
voelt voor haar deze lente als een ijzig, voldongen feit.

Voor Karin; als schrale troost.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Bob de Visser of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »