Iedere dag weer stond hij daar, tussen de penetrante geur van vis en kippenstront, met zijn vertrapte schoenen in de drab, zingend over onmogelijke liefde.
Zijn stem was nauwelijks mooi te noemen, eerder wat te lomp voor de frivole luit. Toch, als hij ‘s avonds zijn hoed op tafel omdraaide, was hij niet ontevreden. Hij kocht echter spaarzaam. De rest van de duiten gingen in het potje. Het spaarpotje voor zijn Fleur. Haar aandacht was hem iedere nikkel waard. Steevast nam hij dan een bonte glaskraal voor haar mee die ze aan dunne satijnkoordjes om haar bed heen hing. Biggelend als gekleurde tranen.
Nee, het was niet de stem van de troubadour. Het was zijn eenzame hart dat mensen raakte.
« Oud verdriet, nieuwe liefde
Minstreel »
« Oud verdriet, nieuwe liefde Minstreel »
Liefde, Mensen
de troubadour
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Desiree Felen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Oud verdriet, nieuwe liefde Minstreel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties