Schrijf mee!
« »

Liefde, Mensen

de troubadour

5 december 2012 | 120w | Desiree Felen | 3 |

Iedere dag weer stond hij daar, tussen de penetrante geur van vis en kippenstront, met zijn vertrapte schoenen in de drab, zingend over onmogelijke liefde.
Zijn stem was nauwelijks mooi te noemen, eerder wat te lomp voor de frivole luit. Toch, als hij ‘s avonds zijn hoed op tafel omdraaide, was hij niet ontevreden. Hij kocht echter spaarzaam. De rest van de duiten gingen in het potje. Het spaarpotje voor zijn Fleur. Haar aandacht was hem iedere nikkel waard. Steevast nam hij dan een bonte glaskraal voor haar mee die ze aan dunne satijnkoordjes om haar bed heen hing. Biggelend als gekleurde tranen.
Nee, het was niet de stem van de troubadour. Het was zijn eenzame hart dat mensen raakte.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Desiree Felen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »